Тие се заднојазични, меконепчани, високи фонеми. При нивниот изговор коренот на јазикот е подигнат наназд и нагоре и прави преграда со мекото непце. Врвот на јазикот е повлечен од забите и свртен надолу.Подјазичната ресичка (френулумот) не се гледа. Воздушната струја се чува до моментот на изговарот. Во моментот на изговорот кај преградата од задниот дел на јазикот и мекото непце се создава благо пукање. Двете фонеми имаат исто место и начин на изговор. Единствена разлика се јавува на релацијата незвучност-звучност. Фонемата К е незвучна, а Г е звучна.

• Ако постои омисија на гласот – К – се тргнува од гласот Т. При тоа детето изговара: Т – ТА – ТА – ТА, на врвот на јазикот се притиска со сонда или шпатула и се турка внатре. Се слуша: ТЈА – ТЈА – ТЈА, а потоа КА – КА – КА. Супституцијата е најчесто со Т и Д. Постапката е слична.
• При посебни случаи се практикува корекција и во став на лежење на плеќи. На овој начин задниот дел на јазикот полесно се подига кон непцето, а врвот паѓа на внатре.

Иницијална положба

 

Меѓувокална положба

 

1. Кучето го касна Коста.
2. Коце коси со коса.
3. Кристина има кадрава коса.
4. Кате мачка крем.
5. Зајакот се вика Трајко.
6. Кико го клоцна кучето.
7. Зоки ги нареди коцките.
8. Милка купи кафеав килим.
9. Вики игра кошарка.
10. Никола си ја скрши раката.

Кошмиче

И купија за Велигден
баба и деде
на внучката кошниче
црвени јајца да реде.

Но тоа мало
палаво дете
ја притисна кошничката
се скрши – ете.

Ќе ја поправи деде
се теши сама себе
тој поправа се
за мене – бато за тебе.